Molimo sačekajte......

RADIS DOO
Baner poz2 Termag
Istočno Sarajevo
Vreme
10°C
Nedelja, 18.08.2019.
SRPSKI RULET - SAMOUBISTVO S PREDUMIŠLJAJEM
Utorak, 07.08.2018. | Princip News
Kada za oko stotinu dana, list na kalendaru „otkuca“ prvi decembar, u mnogom mislećem Srbinu će se podignuti gorak uzdah na pomisao da je toga dana a prije jednog vijeka formirana Kraljevina SHS. I da je tim činom shranjena Srbija, nakon tri uzastopno dobijena rata:  neki istoričari misle-na vrhuncu naše istorijske visine, kakvim se smatra početak dvadesetog vijeka. Dakle, prošlo je stotinu godina kako su Nikola Pašić i kralj Aleksandar stavili nadgrobnu ploču na tada Kraljevinu Srbiju: jesu li to morali ili su htjeli i šta bi bilo da su postupili drugačije?
            Nema primjera u poznatoj a ozbiljnoj istoriji da je neko, kao Srbi, svoju  državu, uz to i pobjednicu u Prvom svjetskom ratu, utopio u „višenacionalnu zadrugu“ sa katolicima i muslimanima, protiv kojih smo prethodno ratovali četiri godine. Nakon što su 1915. godine odbili ponudu Londonske konferencije da prošire svoju državu na bezmalo teritorij potonje Kraljevine SHS, u kojoj ne bi bio samo jedan manji dio Hrvatske i Slovenija, a da  za uzvrat Rumunima, nakon rata, dadnemo Banat. I da Bugarima, ako otkažu savezništvo Germanima i priđu silama Antante (kao što jesu i uradili) ustupimo  lijevu stranu  Vardara. Te iste godine Pašić odbija i jednu zasebnu ponudu Austrije i Nemačke: da Srbija dobije Bosnu i izlaz na more a da za uzvrat ona izađe iz rata, jer su  Austrougari na svaki način željeli da Srbe izbjegnu u daljim sukobima, nakon dva teška poraza  od njihove vojske na Ceru i Kolubari. Ne, Aleksandar i Pašić su to sve odbili: oni su htjeli Jugoslaviju, zapravo htio je Kralj a Baja ga je slijedio, pošto je želio da po svaku cijenu ostane na vlasti. A obojica su bili isti u jednom: zinulo im je dupe za velikom morskom državom, nakon malih, suvozemnih srbijanskih kneževina i kraljevina-onih od Miloša Velikog do Petra Oslobodioca.
         Da bi sa današnje vremenske distance shvatili dubinu katastrofe u koju su Srbi svojom voljom ugazili prvog decembra 1918. godine, pogledajmo spisak teritorija koje su saveznici 1915. ponudili Srbiji. Engleski ministar inostranih poslova Edvard Grej je polovinom januara te godine uputio prvo ruskoj vladi memorandum, s ciljem da ona odobrovolji Srbe, a u kome stoji: ,,Ako srpska vlada garantuje Bugarskoj dijelove Makedonije, srpske teritorijalne aspiracije, uključujući dio jadranske obale, biće zadovoljene”. I takvu Srbiju je taj ministar u tom memorandum nazvao-,,velika Srbija”. Englezi su, dakle, autori te floskule, za koju će stotinu godina poslije stalno biti optuživani Srbi. Dalje: konkretizujući svoj prijedlog o ,,velikoj Srbiji”, Grej je 13. avgusta 1915. godine uputio drugi memorandum, ali ovoga puta predsjedniku srpske vlade Nikoli Pašiću, nabrajajući koji se sve teritorijalni ustupci nude Srbiji, samo da ustupi dio područja lijevo od Varadara Bugarima. Evo šta su Englezi  Srbima ponudili: cijelu Bosnu i Hercegovinu, Slavoniju, Srem sa Zemunom, Bačku i jadransku obalu od rta Planke (nedaleko od Splita) na sjeveru do tačke 10 kilometara južno od Cavtata, kao i ostrva: Veliki i Mali Drvenik, Čiovo, Šoltu, Brač, Jakljan, Koločep i Pelješac. A sudbina srpskih krajeva u jugozapadnom Banatu ,,biće riješena mirovnim ugovorom, ukoliko Rumunija ne uđe u rat na strani saveznika”, naglašava se u Grejevom memorandum. Pri tome je on u raznim drugim obraćanjima isticao da želje Londona nisu stvaranje Jugoslavije već proširena Srbija.
             Grej nije bio usamljen u toj ideji. Rusi su bili zgranuti namjerama Aleksndra i Pašića da stvore Jugoslaviju, ujedinjujući se sa Hrvatima i Slovencima, govorili su da je veliki rizik praviti državu sa onima koji su ,,suprotne vjere”, kako je to  govorio našem ambasadoru u Moskvi Spalajkoviću 7. aprila 1915. g.  ruski ministar inostranih poslova Sazonov. On je bio ogorčen srpskom idejom i odlučnošću da idu u Jugoslaviju i uopšte tom megalomanijom, pa se u jednom trenutku i izderao na Spalajkovića: “Pa, što onda ne tražite i Moskvu i Rim”, uzviknuo je cinično Sazonov. Protiv stvaranja Jugoslavije su bili i Francuska i Italija, koja je u odobroljavanju Srba da odustanu od Jugoslavije otišla najdalje. Tako je italijanski ministar inostranih poslova Sonino 4. avgusta 1915. zamolio ruskog poslanika u Rimu Aleksandra Girsa da Rusija povjerljivo saopšti srpskoj vladi da je u jednom tajnom članu Londonskog ugovora predviđeno da Srbima pripadnu i Split i Dubrovnik  a da Rijeka dobije autonomiju pod zajedničkom zaštitom Italije i Srbije. I da se svemu tome Italija ne protivi.
               Međutim, veliki obrt nastaje polovinom 1918. godine, nakon nagle promjene američkog stava o ovome pitanju i uopšte njihove tadašnje ratne politike. Presjednik SAD Vudro Vilson je iz osnova promijenio plan o sudbini Austrougarske: donio je odluku da se ona rasparča. To je konačno ohrabrilo privrženike ideje jugoslovenstva a Srbe bacilo u trans: put u Jugoslaviju je bio otvoren,  a popločan našom potonjom katastrofom.  Prvobitno je bio plan da Austrougarska opstane skraćena,  sa Hrvatima i Slovencima u njoj, u kojoj bi se oni brzo istopili kao kocka šećera u vodi. Znajući da bi im se to i desilo, hrvatski poslanici u Bečkom parlamentu su se pred kraj rata zalagali za stvaranje jedne jugoslovenske države, ali u okviru skraćene  Austrougarske. A Hrvati masoni iz Jugoslovenskog odbora u Londonu su bili za ujedinjenje  sa Srbima.
        Ali, srpska katastrofa je počela mnogo ranije i to u-njihovim glavama. Pašić je brzo poslije napada Austrougara na Srbiju, već 20. avgusta 1914. godine uputio memorandum svim poslanicima (ambasadorima) Srbije u kome je, obrazlažući ratne ciljeve Srbije, naveo da je ,,neizbježna nužnost stvaranje jedne jugoslovenske države”. Ambasadori su s tim dokumentom imali da upoznaju moćnike iz sila Antante. Pašić je dalje u tom papiru obrazlagao ,,da bi jedna takva država od oko 15 miliona stanovnika bila jedan od stubova stabilnosti u poslijeratnoj Evropi”. A onda, tri mjeseca kasnije, Pašić konačno zabada glogov kolac u Kraljevinu Srbiju: 7. decembra 1914. godine donijeta je Niška dekleracija, koju je usvojila Narodna skupština, a u kojoj se kao ratni cilj Srbije proglašava oslobođenje Hrvata i Slovenaca koji žive u Austrougarskoj i naše ujedinjenje s njima. Dakle: Jugoslavija postaje ratni cilj Srbije od 7. decembra 1914. godine. Od tog dana, Srbi su krenuli, kao što je to jednom gorko kazao a vidjevši šta je uradio i na šta je sve izašlo i sam nesretni kralj Aleksandar; rekao je: “ Ušli smo u maglu zavezanih očiju”. Stvorena je Jugoslavija u kojoj su, naprimjer, austrougarski oficiri Hrvati i Slovenci…sa Cera i Kolubare, Soluna i Kajmakčalana… Aleksandrovim ukazom i ludom njegovom milošću prekomandovani u vojsku Kraljevine SHS, i to još u čin više, nego što su ga imali kod Franje Josipa. I tako okićeni, postali nadređeni srpskim oficirima od kojih su poraženi u ratu.
             Postoji više teorija zašto je stvorena prva Jugoslavija. Po jednoj, masoni novog svjetskog poretka su htjeli da naprave na tlu Evrope repliku Amerike, državu od više nacija koje će se vremenom stopiti u jednu vještačku-jugoslovensku. Znamo kako je završilo. Po drugoj, saveznici pobjednici iz Antante su htjeli da, Jugoslavijom kao državom i Srbima kao magnetom u njoj, odvoje Slovence i Hrvate od Nijemaca i njihovog uticaja. Po trećoj, to je bila vjekovna želja tih naroda, posebno Srba koji su pali u taj trans i prije početka Velikog rata. Nakon Sarajevskog atentata a prije početka rata, Pašić šalje instrukcije svojim ambasadorima (poslanicima) u zemljama potonjih saveznika da šire priču kako je ratni cilj Srbije stvaranje Jugoslavije, jer su Srbi, Hrvati i Slovenci “troimeni narod”, dakle nešto još i više od braće.
   Ideje ilirizma i nekakvog bratstva i jedinstva južnih Slovena su snažno i konačno prodrle medju Srbe s dolaskom Karadjordjevića na vlast. A oni su uvijek držali glavu znatno više podignutu nego Obrenovići. Srbija kralja Petra Karađorđevića je odškolovala prve generacije naše elite, na čelu sa srbojugoslovenima Cvijićem i Skerlićem, koji su njegovom sinu Aleksandru bili mentori: oni su ga inficirali jugoslovenstvom, nakon što je ono u njihovom vremenu i njihovim glavama već počelo da zri. Taj oblak se brzo širio ka jugu: a svi mutni oblaci na Srbiju su i došli sa sjevera i sa Alpa. Dakle, Aleksandar je odgajan kao Jugosloven, on je slušao Cvijića i Skerlića a Srbi su poslije slušali i gledali oluju. Nakon što su učinili ludu velikodušnost - odrekli se svoje države. Zapravo, ubili je svojom rukom u bezumnoj  političkoj igri, kojoj bi najbolje pristajao naziv:  “srpski rulet”. Postali  smo tako ne samo kraljoubice već i državoubice. A 1915. g. je istorija jedan jedini put, u novije doba srpskog postojanja, bila pružila ruku da nas pomiluje.
    Šta je Kraljevina donijela a šta odnijela Srbima? Vrlo brzo se sa sjevera prosula mržnja na Srbe: Hrvati su srpsku dinastiju odmah nazvali ciganskom i čobanskom a Srbe Vlasima i Cincarima. Smatrali su da oni iz Zagreba treba da rukuju Kraljevinom kao konfederacijom. Oni su majstori preveslavanja svakakvog vremena. Uvijek sa gubitničke skliznu na pobjedničku stranu, jedini su narod na ovim prostorima koji je imao koristi i od fašista i od komunista. AVNOJ i Ustav iz ‘74.godine su im dali državu, koju su Tuđmanovi fašisti ‘95. izgonom Srba načinili etnički najčistijom  u Evropi. Njihov istoričar dr Tvrtko Jakovina ovih godina otvorena govori na HRT-u da Hrvatske i Hrvata ne bi uopšte danas bilo da Srbi nisu 1918. g. počinili samoubistvo. A nama te riječi danas ,,vrede ko pokojniku sveća”, što rekao srbijanski seljak.
            Slovenci su bili još lukaviji: za njih su Srbi bili konj koga treba jahati dok ne postane raga. Hrvati i Slovenci su u obje Jugoslavije za sedam decenija njihovog trajanja više profitirali nego za svo viševjekovno životarenje u austro-njemačkim carstvima. U Kraljevini je Srbima bilo najvažnije da prošire svoju duhovnu ekspanziju, razastru ćirilicu i pošalju u sve krajeve učitelje da tumače prošlost i uzdižu naš herojizam i epiku, čemu su se Hrvati  grohotom izrugivali. A žandari, poreznici i šumari su po nesrpskim krajevima  globili seljake za krađe,  neplaćen porez i psovanje kralja ili kraljice , što su Hrvati smatrali silnim ugnjetavanjem i nazivali velikosrpskom hegemonijom.
       U suštini, i Kraljevinom i avnojevskom Jugoslavijom su vladali Slovenci: oni su neprestano huškali druge narode na Srbe, nametali zakone kakvi njima odgovaraju, bili neokolonijalni gospodari Srbima ravno 70 godina. To je jedno od najbolnijih poniženja koje smo doživjeli u istoriji: da Srbima upravlja narod od jedva million stanovnika, čija je teritorija na geografskoj karti manja od šumadijskog opanka. Slovenci su bili rafinirani zloduh u obje Jugoslavije. Oni su prvi prepoznali tačku loma u srpskoj psihologiji: onaj ko ne poštuje sebe  i ne zaslužuje da bude poštovan. A pogotovo ga se ne treba bojati. Za njima su krenuli  i ostali: dok je Kraljevina Srbija postojala i bila Pijemont slobode na Balkanu, Srbe su uvažavali i Bošnjaci muslimani i Albanci i Crnogorci i Makedonci…I mnogi od njih su željeli i da se posrbe. Neki su to i uradili. Kasnije su samo obrnuli eemociju: što bi mi bili Srbi kad oni sami ne žele to da budu, već hoće da su Jugosloveni.
   Mora se priznati da je Kraljevina Jugoslavija i neke dobre stvari donijela Srbima. Pomiješala nas je sa drugačijima od nas: počeli smo da “učimo” život i na druge načine. Dobili smo Vojvodinu i to je najveći srpski teritorijalni dobitak od Srednjeg vijeka naovamo. Kao što će biti i najveći gubitak, ako jednog dana ode tamo odakle je i došla. Srbija je imala ogroman priliv svoga naroda iz prečanskih krajeva, koji je doneo sa sobom veliku radnu energiju, mnoge vještine i dobru genetiku. Zato su, naprimjer, obje Jugoslavije bile veoma uspješne u sportu.
     Šta bi bilo da nije bilo prve Jugoslavije? Možda ne bi bilo ni druge. Ali, istoričari kažu: nema načina da se utvrdi šta bi se desilo da se nije desilo to što se desilo. Iza obje Jugoslavije su ostali potoci naše krvi i suza i nijemi jauci srpskih grobova, koji legoše u temelje te dvije naše nesretne kuće. Grobove ne htjedosmo, a u stvari ne smjedosmo od Hrvata, ni da pebrojimo. Jer, mi smo nekrofilski narod, nama su važne iluzije i patnje…a stvarnost kakva god da je. Kraljevinu smo prihvatili kao nagradu za strašne vojničke žrtve koje podnijesmo u Prvom a Titoslaviju kao melem na užasne civilne žrtve koje imadosmo u Drugom ratu. Osamnaeste smo mislili da je svijet zaljubljen u nas a on je samo dobro prepoznao crte istorijske ludosti u nama. Da otadžbinom smatramo (i) tuđinu a da za brata hoćemo i onoga koga nije naša majka rodila. Zato su nam “darovali” dvije Jugoslavije, dvije najveće i najkrvavije srpske istorijske suze.
         Da li su one i posljednje? Neki smatraju da će biti još nekakvih Jugoslavija. I oluja koje idu s njima i na nas. Njih posebno dobro ,,njuši” i  efektno najavljuje naš Bob Dilan-Bora Đorđević, onim oporim stihovima ispjevanim pred ovu našu posljednju  katastrofu ‘91-‘95:,, Srbin je lud, Srbin je proklet, jednom ga ubiješ, on hoće opet”.
 
Miroslav  Janković 
Napiši komentar

Komentari (0)
Najnovije
U 12 OSNOVNIH ŠKOLA U SRPSKOJ DIGITALIZACIJA UDŽBENIKA GEOGRAFIJE
U 12 osnovnih škola u Republici Srpskoj tokom prvog polugodišta školske 2019/2020. godine biće realizovan pilot-projekat digitalizacije sadrža...
AMBASADORI SAD I BRITANIJE U POSJETI KOD KOMŠIĆA UOČI SJEDNICE PREDSJEDNIŠTVA BIH
Neće biti sastanka predsjednika SDA, HDZ BiH i SNSD Bakira Izetbegovića, Dragana Čovića i Milorada Dodika prije zakazane sjednice Predsjedništ...
PROGNOZA ZA NAREDNU SEDMICU
 Danas u Bosni i Hercegovini pretežno sunčano vrijeme. Vjetar slab, istočnog i sjeveroistočnog smjera. U Hercegovini vjetar jugozapadnog smjer...
AUTOM USMRTILA PJEŠAKA U DOBOJU
Sedamdesetšestogodišnji pješak P.N. iz dobojskog mjesta Pločnik podlegao je povredama nakon što ga je u tom mjestu udario pasat. Za volanom...
Zavod za zaposljavanje baner
SKI centar Ravna planina
Prestige Jahorina
Baner Drugarska prica
Hercegovacka kuca
Istočno Sarajevo
OPŠTINA ISTOČNA ILIDŽA DODIJELILA 13 STIPENDIJA
Subota, 17.08.2019.
Republika Srpska
POMOZIMO MILICI DA POBIJEDI TEŠKU BOLEST (FOTO)
Petak, 16.08.2019.
BIH
MARKO VUJOVIĆ V.D. UPRAVNIK ZATVORA U VOJKOVIĆIMA
Subota, 17.08.2019.