Mladenci uvek padaju uz Časni post, pa svako slavlje treba da je tome saobraženo.
SPC i vjernici danas proslavljaju Svetih četrdeset Mučenika Sevastijskih, koji su bili vojnici rimskog cara Likinija. Kad su nastali ponovni progoni hrišćana, četrdeset njih nije htjelo da se odrekne Hrista. Bilo im je zaprećeno da će biti lišeni vojničke časti, na šta je jedan od njih, po predanju – Kandid, rekao: „Ne samo čast vojničku, no i tijela naša uzmi od nas; ništa nam nije draže i časnije od Hrista Boga našega.” Tada je vojvoda Agrikola naredio da ih kamenuju, ali su se kamenice vraćale i pogađale one koji su ih bacali. Jedan kamen je pogodio Agrikola i razbio mu zube.
Vojvoda se zbog toga potpuno izbezumio od bijesa i naredio da vojnike svuku, povežu konopcima i bace u jezero koje se ledilo od mraza. Unaokolo su bili stražari, a da bi im muke bile veće, na obali je postavio toplo kupatilo, osvjetljeno ogromnim bakljama i okruženo vatrama, gde se pušila topla voda. Samo jedan od četrdesetorice vojnika je izgubio vjeru i pošao prema toplom kupatilu, ali nije daleko stigao, jer je na pragu kupatila umro.
Noću je sa neba zasijala neobična svjetlost koja je zagrijala vodu u jezeru, oko vojnika, a sa svjetlošću su se na njihove glave spustilo i 39 vijenaca. Jedan od stražara sa obale, koji je gledao to čudo, skinuo je odjeću, objavivši svima da je hrišćanin i stupio u jezero. Tada se na njegovu glavu spustio četrdeseti vijenac. Sutradan, cio grad je hrlio na obale jezera, jer niko nije mogao da povjeruje da su vojnici preživeli noć u jezerskoj vodi, na kojoj je bila debela kora leda, osim oko tijela mučenika. Tada su knez Lasija i vojvoda Agrikola riješili da ih pogube i spale njihova tijela, a nesagorele ostatke pobacaju u jezero.
Tri dana posle pogubljenja, javili su se Mučenici episkopu Petru i pozvali ga da pokupi njihove kosti iz jezera. Episkop je, krišom od vlasti i stražara, u gluvo doba noći otišao sa sveštenicima na jezero. Tamo je jezero svetlelo, kao da su jata zvezde sa neba sišle na vodu. To je zvezdanim sjajem svetlela svaka kost mučenička. Pokupili su ih i hrišćanski sahranili. Oni su postradali i vječnom se slavom ovjenčali, a imena njihovih mučitelja su ostala zabilježena po zlu za vijeke vijekova.
Četrdeset mučenika Sevastijskih su postradali i mučeničkom slavom bili ovjenčani 320. godine.
Na ovaj dan se proslavljaju Mladenci, jer su stradalnici bili mladići, pa je taj dan povezan sa prastarim običajem darivanja mladih bračnih parova, onih koji su se vjenčali od prethodnih Mladenaca do tada. Ovaj dan je posvećen njima i zbog vijenaca kojima su mučenici ovjenčani (vjenčani) ljubavlju Hristovom. Jer i na vjenčanjima (ovjenčanjima) u crkvi, na glave mladih supružnika (mladenaca), se stavljaju vijenci, koji imaju trostruku simboliku: vijenci carski-svaki je čovjek car u svom mikrokosmosu, svojoj kući; vjenci mučenički, jer u braku treba podnositi žrtve; i vijenci besmrtne slave u Carstvu Hristovom. Ovim se ukazuje na to da supružnici treba da budu jedan drugom vjerni, kao što su sevastijski mladenci bili vjerni Hristu i da tu vjernost i ljubav nikakvo iskušenje ne može i ne smije da savlada.
