Psihoterapeut u Zavodu za forenzičku psihijatriju na Sokocu Dara Janković ističe da je psihoterapija traganje za istinom o sebi.
“Psihoterapija je proces u kojem terapeut pomaže klijentu da ostvari određene promjene u ponašanju i ličnosti na osnovu stručnih, zakonskih, etičkih i institucionalnih pravila”, pojašnjava Jankovićeva.
Ona je rekla za Srnu da psihoterapija nije zasnovana samo na razgovoru, već da podrazumijeva empatiju, povjerenje, prihvatanje, razumijevanje, otkrivanje klijentovih potisnutih emocija, rad sa traumom i odbranama stvorenim u djetinjstvu koje “više ne rade posao”.
Jankovićeva navodi da klijent i terapeut grade terapijski odnos zajedno, svojom ličnošću i energijom, i zato je svaki odnos jedinstven i autentičan, što iz iskustva tumači kao “odnos dvije psihe i dva srca”.
“Svako naše ponašanje, uvjerenje, karakteristika i intrapersonalni odnosi nastaju i oblikuju se u djetinjstvu iz odnosa sa primarnim figurama /roditeljima i starateljima/ i zadovoljenja ili nezadovoljenja dvije suštinske potrebe – za vezivanjem i autentičnošću”, istakla je Jankovićeva.
Prema njenim riječima, ukoliko te potrebe nisu zadovoljene, osoba se na neki način udaljava od sebe i u tome gubi svoju autentičnost potiskujući emocije koje nikada ne nestaju i “čekaju okidač da djeluju.
“Zato je psihoterapijski rad usmjeren na razvoj, ali i otklanjanje prepreka/blokada koje su dovele do stagnacije u razvoju bazičnih emotivnih sposobnosti”, dodaje Jankovićeva.
Ona ističe da klijenti na psihoterapiju dolaze sa posljedicom, a terapeuti zajedno sa njima otkrivaju, suočavaju se, te rade na prihvatanju i razumijevanju uzroka.
“Terapijskim odnosom otklanjamo sloj po sloj onoga čime je prekrivena naša autentičnost kako bi pravo ja ugledalo svjetlost života ili možda slikovitije – otvaramo, gledamo, slušamo, analiziramo svaki folder naše ličnosti kako bi je ucjelovili”, navodi Jankovićeva.
Ona ukazuje da je za klijenta to jako teško i bolno iskustvo, ali efektno na duže staze, jer, kaže, promjena jeste bolna, ali je divna.
Jankovićeva navodi da nije pobornik dijagnostike, jer na psihoterapiju dolazi cjelovito lice sa kojim radi kao sa emotivnim, misaonim i tjelesnim bićem s ciljem iscjeljenja.
Ona dodaje da pripada psihoterapijskom pravcu O.L.I. i uvjerena je da “suština svakog od nas leži u otkrivanju lične istine”.
Jankovićeva ističe da svako ima “svoje unutrašnje dijete” koje je s ciljem prihvatanja moralo da se prilagodi zahtjevima odraslih, potisne zdrave emocije /tugu, ljutnju, strah/, te formira odbrane koje će ga zaštiti od povređivanja i bola u djetinjstvu.
“Uzroci problema u mentalnom zdravlju su već pomenute traume sa malim ili velikim `T`, odnosno manifestacije nezaliječenih rana ili, konkretnije, udaljavanje od svog sopstva, onoga što mi zaista jesmo. Zato psihoterapija i jeste traganje za ličnom istinom”, rekla je Jankovićeva.
Jankovićeva radi na poslovima rehabilitacije i resocijalizacije pacijenata smještenih u Zavod za forenzičku psihijatriju na Sokocu, gdje realizuje individualnu i grupnu psihoterapiju.
