Pripadnici Četvrtog bataljona Vojne policije su tokom egzodusa sarajevskih Srba prije 30 godina bili maksimalno angažovani kako bi pomogli srpskom stanovništvu da stigne na slobodnu teritoriju Republike Srpske, izjavio je Srni sekretar Udruženja veterana Vojne policije Dragan Pjević.
“Našu jedinicu su nakon rata dočekali vrlo složeni uslovi, što se posebno odnosi na potpisivanje Dejtonskog mirovnog sporazuma i situaciju u kojoj je srpski narod bio primoran da sa vojno odbranjene srpske teritorije, koja je nasilno pripala Federaciji BiH, napusti svoja vjekovna ognjišta”, rekao je Pjević.
On je naveo da je Četvrti bataljon Vojne policije prvo dočekala dislokacija jedinice i njenih kompletnih materijalno-tehničkih sredstava iz Lukavice na Pale, i to po veoma snježnom i hladnom vremenu.
“Potom je naša jedinica obezbjeđivala lokaciju skladištenja minsko-eksplozivnih sredstava koje smo zbrinuli na lokaciji Mokro. Taj zadatak smo obavili na veoma visokom nivou. Takođe, pripadnici ovog bataljona pomagali su iseljavanje izbjeglim Srbima iz Sarajeva sa vlastitom mehanizacijom i teretnim motornim vozilima”, naveo je Pjević.
On je rekao da je na određenim punktovima, poput Han Dervente, jedinica imala zadatak koji je, takođe, uspješno obavljen, a koji se sastojao u tome da se mobilišu sva teretna motorna vozla iz civilnog sastava koja su se zadesila na putu, a nisu bila iskorištena za neku drugu neophodnu namjenu.
“Naš zadatak je bio da ih mobilišemo i da ih uputimo da pomognu iseljavanje srpskog stanovništva. Prioritet je bio pomoći pripadnicima naše jedinice koji su živjeli na toj teritoriji”, rekao je Pjević.
On je dodao da su pripadnici Četvrtog bataljona Vojne policije, zahvaljujući odličnoj obučenosti uspješno i bez problema realizovali sve postavljene zadatke, uprkos izuzetno nepovoljnim vremenskim uslovima.
Četvrti bataljon Vojne policije bio je u sastavu Sarajevsko-romanijskog korpusa Vojske Republike Srpske i pod njegovom direktnom komandom.
Jedinica je 24. maja 1992. godine napustila kasarnu “Viktor Bubanj” i izmještena je u kasarnu “Slobodan Princip Seljo”, a dan kasnije izvršeno je prvo postrojavanje.
Uz uobičajene vojnopolicijske zadatke, jedinica je bila angažovana i u zoni ratnih dejstava širom sarajevskog ratišta sa osnovnim ciljem očuvanja teritorije i stanovništva od agresije.
Po završetku ratnih dejstava, bataljon je sa cjelokupnim materijalno-tehničkim sredstvima izmješten na Pale. Zbog brojnih reformi i kadrovskih smanjenja, jedinica je ugašena 2003. godine.
Bataljonom su komandovali major Jovo Štrbac, kapetan Nedeljko Lizdek, kapetan Zoran Terzić i major Vuko Čvoro.
Masovni egzodus sarajevskih Srba zvanično je počeo 17. februara 1996. godine iz srpskih sarajevskih opština koje su nakon potpisivanja Dejtonskog sporazuma pripale FBiH i trajao je gotovo do kraja marta.
Procjenjuje se da je 120.000 do 150.000 Srba napustilo svoje domove u opštinama Ilidža, Ilijaš, Vogošća, Hadžići, Rajlovac, Grbavica i Novo Sarajevo, a jedan od najpotresnijih aspekata bila je ekshumacija i prenošenje posmrtnih ostataka upokojenih na teritoriju Republike Srpske.
