Boračka organizacija Istočno Novo Sarajevo podsjeća da je 8. juni 1992. godine najtužniji dan boraca Drugog pješadijskog bataljona Prve sarajevske mehanizovane brigade i opštine Srpsko Novo Sarajevo, jer je tog dana poginulo 16 boraca Vojske Republike Srpske, a 30 boraca je teže ili lakše ranjeno.
Iz ove organizacije podsjećaju da su na ovaj dan prije 34 godine neprijateljske snage izvršile napad na položaje srpskih boraca na brdu Mojmilo, u ulicama Ozrenska, Zagorska i Milikladska.
“Neprijateljske, znatno brojnije, snage imale su za cilj da ovladaju ovim prostorom na kome je živjelo većinsko srpsko stanovništvo, a time bi imali pod svojom kontrolom naselje Lukavica i putnu komunikaciju”, navedeno je u saopštenju.
Borci ističu da su, svjesni svoje odgovornosti i da im se iza prve linije položaja nalaze porodice, pružili žestok otpor neprijatelju, a bivšim komšijama svrstanim u zloglasne jedinice tzv. “Zelenih beretki” i “Patriotske lige” naneseni su veliki gubici u ljudstvu.
Borbe su neprekidno trajale cijeli dan, a u jednom momentu su probijeni srpski položaji, kada, kako je navedeno “krvožedne komšije upadaju u kuću Draškovića i ubijaju Drašković Todora, dijete od šest godina koje je sjedilo u krilu pomajke, a nju ranjavaju i ostavljaju živu da tuguje”.
Istog dana snajperskim hicem neprijatelj je ubio trinaestogodišnju djevojčicu Dijanu Ćosović.
Konsolidovanjem svojih snaga srpski borci uspijevaju da neprijatelja vrate i zadrže ranije uspostavljene linije.
Živote za otadžbinu dali su srpski borci Milimir Bejat, Savo Vuković, Dragomir Vulinović, Brane Dragaš, Slobodan Drašković, Sreten Erić, Radenko Elez, Dragan Kovačević, Nenad Kovačević, Dane Lale, Dejan Milašinović, Darko Sarić, Rajko Tomić, Borislav Ćeha, Čedo Kovač i Miodrag Delić.
