Danilo Lazović, bard srpskog glumišta, pozorišni, televizijski i filmski gigant, napustio nas je na današnji dan prije tačno dvije decenije.
Tog, 25. marta 2006, stigla je iznenadna vijest o preranom odlasku glumca koji je četiri mjeseca ranije napunio svega 54 godine. Srce mu je otkazalo na njegovom imanju na Avali, gdje je živio sa višečlanom porodicom posljednjih deset godina svog života.
“Prava gospoda živi na selu, zato se kaže – živi na svom imanju. U selu je imanje, u gradu je nemanje”, njegove su riječi o životu na selu iz kojeg je redovno dolazio u beogradska pozorišta da igra. Ljude u gradovima je zvao čekačima liftova, ali je u više gradova bio aktivan kao glumac i kao kulturni poslenik.
Početkom ovog vijeka, između ostalog, organizovao je i “Banjalučke ljetne igre”.
Najšira publika ga pamti kao Šćepana Šćekića u seriji “Srećni ljudi”, ali bilo da je igrao studenta koji prodaje “sabranog Spinozu” u “Lafu u srcu” ili da vozi kamion sa povezom preko jednog oka u “Porodičnom blagu”, uvijek je bio autentičan i neponovljiv. Bio je jedan od naših najboljih interpretatora poezije, koji je posebno poštovao Njegoša.
Njemu u čast svake godine u Priboju održavaju se “Dani Danila Lazovića”.
