Dok Republika Srpska vodi institucionalnu borbu za očuvanje ustavnog poretka, pojedini opozicioni predstavnici odlučuju da kameru usmjere – ka Sarajevu. Javnost je nedavno imala priliku da vidi fotografiju načelnika Istočne Ilidže Marinka Božovića, poslanika u Parlamentarnoj skupštini BiH Darka Babalja i kandidata za predsjednika Republike Srpske prof. dr Branka Blanuše, kako poziraju ispred hotela „Holiday“.
Izbor lokacije ovog trojca iz Srpske demokratske stranke nije prošao nezapaženo. Upravo taj hotel, tokom 1992. godine, bio je sjedište stranih novinara i simbol jednostrane interpretacije ratnih dešavanja. Prema svjedočenjima mnogih, u njegovoj neposrednoj okolini nalazila se linija razgraničenja, a brojni srpski civili u to vrijeme su bili izloženi hapšenjima, zlostavljanjima i ubistvima. Danas, taj prostor služi kao pozadina za političke fotografije koje, čini se, više govore o geografskoj dezorijentaciji nego o institucionalnoj odgovornosti.
„Izbori se ne održavaju u Federaciji BiH. Odigravaju se u Republici Srpskoj“, komentariše Milan Petrović, politički analitičar iz Banjaluke. „Ako već žele da se slikaju, neka to bude ispred Narodne skupštine ili Palate predsjednika Republike Srpske, a ne ispred hotela koji je decenijama bio simbol negiranja Srpske.“
Ironija je tim veća što se samo nekoliko kilometara dalje, u Istočnoj Ilidži, nalazi spomen-bista pokojnom dr Miodragu Laziću – ratnom hirurgu koji je u bolnici u Nišu, a potom i na srpskoj strani Sarajeva, pod granatama spašavao živote ranjenika. Lazić je simbol požrtvovanja i tihog herojstva, čovjek koji je braneći Srpsku radio bez reflektora i kamera.
„Doktor Lazić nije pozirao – on je spašavao živote“, kaže jedan građanin Istočnog Sarajeva. „Ako već želimo da pokažemo poštovanje, neka to bude tamo gdje se Srpska branila – ne tamo gdje se negirala.“
U međuvremenu, institucionalni predstavnici Republike Srpske nastavljaju da djeluju unutar sistema. Predsjednik Milorad Dodik, kao simbol političkog otpora, i prof. dr Siniša Karan, kao ustavnopravni zaštitnik Republike, ostaju u prvim redovima institucionalne odbrane – daleko od foto-objektiva, a bliže odgovornosti.
Jer, dok se jedni bave političkom estetikom, drugi čuvaju državne temelje. A između reflektora i institucija, Republika Srpska uvijek bira – institucije.
