Srpska pravoslavna crkva i njeni vjernici danas proslavljaju jedan od najvećih hrišćanski praznika, Bogojavljenje
Bogojavljenje se uvijek obilježava tačno 19. januara, čime spada u red “nepokretnih praznika” jer se ne mijenja iz godine u godinu.
Ovo je praznik kojim se završava period koji se naziva nekrštenim danima, a traje od Božića do Bogojavljenja. To je period od Hristovog rođenja do njegovog krštenja u reci Jordan. Prema hrišćanskoj tradiciji, Hristos je, kada je napunio 30 godina, došao na reku Jordan kako bi ga krstio Sveti Jovan.
Noć uoči praznika, po narodnom vjerovanju, otvaraju se nebesa i na njima se ukazuje Bog. Otvaranje nebesa, po ovom vjerovanju, vezuje za ispunjenje želje.
U pojedinim delovima Srbije, djevojke ili žene odlaze na izvor prije svitanja da zahvate vodu. U izvor ili tekuću vodu, baca se zrnevlje pšenice ili kukuruza uz riječi: „kako ide voda, tako da kod nas ide berićet”. Potome se vraćaju kući sa vodom u koju je potopljen bosiljak.
Običaji i vjerovanja na Bogojavljenje
Uoči Bogojavljenja, kao i na sam praznik, nakon liturgije, vrši se veliko osvjećenje vode, ta voda se uzima, a onda nosi kući. Čuva se kao sveta dragocenost i nikada se ne kvari. Prema vjerovanju treba je piti tokom cele godine radi iscjeljenja i zaštite od svih bolesti, kao o očišćenja duše i tijela.
Vjernici se na Bogojavljenje pozdravljaju rečima “Hristos se javi” a otpozdravljaju sa “Vaistinu se javi”.
Jedan od najvećih običaja je plivanje za Časni krst i održao se i dan danas.
Postojalo je vjerovanje da će mlade djevojke na bogojavljensku noć na nebu ugledati lik onoga za koga će se udati. U nekim krajevima devojke su koristile ogledalo da bi ugledale lik suđenog. Pored ogledala stavljale su se sveće, a moralo se voditi računa da se ogledalo slučajno ne pregrije i ne pukne.
