Luj Franše d`Epere /1856-1942/, jedan od najvećih vojskovođa Prvog svjetskog rata, francuski maršal i počasni srpski vojvoda, umro je na današnji dan 1942. godine.
U junu 1918. godine, Franše d`Epere preuzeo je vrhovnu komandu nad savezničkim snagama na Solunskom frontu i potom procijenio da srpska vojska, kao najborbeniji i najspremniji dio savezničkih snaga na tom ratištu, treba prva da krene u proboj fronta.
Procjena se pokazala savršeno tačnom, jer je srpska vojska, poslije njegovog naređenja za proboj Solunskog fronta, brzo porazila Bugare i prisilila ih na kapitulaciju, zatim i austrijske i njemačke trupe, što je bilo odlučujuće za slom Centralnih sila i okončanje Prvog svjetskog rata.
Tokom Velikog rata Franše d`Epere bio je komandant u pograničnim bitkama tokom avgusta 1914. godine, a Peta armija je pod njegovom komandom preokrenula tok rata u čuvenoj bici na Marni, kada je odbačena njemačka ofanziva.
Za komandanta grupe armija Istok je postavljen 1916. godine, a 6. juna 1918. godine postaje glavnokomandujući general na Solunskom frontu, gdje je ratovao zajedno sa srpskom vojskom.
Franše d`Epere pisao je u slavu srpskih vojnika iz Prvog svjetskog rata.
“Ko su ti junaci, koji mogu da se podiče da su zaslužili jedno od najvećih vojničkih odlikovanja na svijetu? To su seljaci, skoro svi – to su Srbi, tvrdi na muci, trezveni, skromni, nesalomivi; to su ljudi slobodni, gordi na svoju rasu i gospodari svojih njiva…
Ali, došao je rat. I, evo, kako su se namah, okupljeni oko svog kralja i svoje zastave za slobodu zemlje, ti seljaci, bez napora, pretvorili u vojnike najhrabrije, najistrajnije, najbolje od svih.
To su te sjajne trupe, stvorene od izdržljivosti i poleta, zbog kojih sam ja gord što sam ih vodio, rame uz rame sa vojnicima Francuske, u pobjedonosnu slobodu njihove otadžbine”, napisao je Franše d`Epere.
