Srpski kralj Milan Obrenović /1854-1901/, tokom čije je vladavine Srbija stekla međunarodno priznanje kao nezavisna država, umro je 10. februara 1901. godine.,
On je postao knez 1868. godine, poslije ubistva kneza Mihaila Obrenovića, i u spoljnoj politici u početku se oslanjao na Rusiju.
Pod pritiskom javnog mnjenja, knez Milan je 1876. godine objavio rat Osmanskom carstvu, koji je 1877. neuspješno okončan.
On je iste godine, pod uticajem Rusije, ponovo zaratio sa Turcima, ovog puta uspješno, pa je Srbija 1878. iz rata izašla ojačana, dobivši Vranjski, Niški, Pirotski i Toplički okrug, a u julu iste godine na Berlinskom kongresu i formalno joj je priznata nezavisnost.
Zbog ruske podrške Bugarskoj i Sanstefanskog ugovora sklopljenog u martu 1878. godine na štetu Srbije, knez Milan se oslonio na Austrougarsku, sa kojom je 1881. zaključio Tajnu konvenciju.
Beč je garantovao njegov ostanak na prijestolu i diplomatsku pomoć za širenje Srbije ka jugu, ali je nagodba u narodu shvaćena kao izdaja nacionalnih interesa.
Milan Obrenović je 1882. godine proglasio Srbiju kraljevinom, a sebe kraljem. On je naredne godine u krvi ugušio Timočku bunu, a kad se Bugarska 1885. ujedinila sa Istočnom Rumelijom objavio joj je rat da bi zauzeo dio bugarske teritorije i tako vratio poremećenu ravnotežu na Balkanu.
Kralj Milan je postao još nepopularniji nakon neuspjeha u tom ratu, koji je uz to neodlučno i nevješto vodio, pa je 1888. godine morao da prihvati liberalni ustav kojim je Srbija postala parlamentarna monarhija.
On je izazvao nezadovoljstvo pokušajem da izigra ustavne odredbe, pa je 1889. abdicirao u korist maloljetnog sina Aleksandra, a 12 godina kasnije umro je u Beču.
