O samom zločinu nad srpskim stanovništvom u Ledićima, koji su počinile muslimansko-hrvatske formacije, svjedočili su preživjeli stanovnici koju su uspjeli izbjeći smrt.
U svjedočenju se, između ostalog, navodi se da je “većina stanovništva ovog sela prisustvovača sastanku 2. juna 1992. godine na koji su došli predstavnici muslimanskih sela Dejčića i Dujmovića sa namjerom da se dogovore o budućem zajedničkom životu”.
“Postignut je sporazum da ne napadamo jedni druge. O tome smo se u potpunosti saglasili i dogovorili ako bi došla ne ‘tuđa vojska’. Narednog dana, 3. juna, naši ljudi koji su bili u izviđanju vidjeli su da u selo Dejčiće dolazi veći broj uniformisanih i neuformisanih lica, kao i veći broj vozila. Istog dana, u 16.00 časova izvršena je smotra, a u stroju ih je bilo oko 200. Smotru je izvršio Edo Godinjak.
Prije smotre, Nenad Vasić i njegova supruga Mara čuvali su ovce u blizini Dejčića, te su na tom mjestu oboje ubijeni. Nakon postrojavanja, u 17.30 započelo je opkoljavanje sela Ledići, a istog popodneva izvršen je i napad. Prva ispaljena zolja zapalila je štalu Milanka Tešana”, navodi se u svjedočenju.
Svi sposobni mještani, dodaje se, počeli su pružati otpor napadačima, ali u selu su bila samo 23 sposobna i naoružana čovjeka. Borba je trajala do 2.30 časova.
U Lediće su 5. juna 1992. godine došla dva lica iz sela Trebečaj i saopštila da su msulimani popalili sva okolna trnovska srpska sela, a sve civile poklali. Rekli su i da će te večeri izvršiti novi napad na Lediće. Stanovnici Ledića sklonili su se u okolnu šumu, dok je jedan dio njih krenuo sa ova dva lica prema Treskavici da bi se domogli Kalinovika. Ostali dio stanovništva krenuo je drugim putem da bi se naknadno prebacili na srpsku teritoriju.
NEPRIJATELJSKE FORMACIJE KOJE SU UČESTVOVALE U NAPADU
Prilikom napada na selo Lediće sa ciljem da se etnički očisti od srpskog stanovništva učestvovalo je više mješovitih formacija takozvane Armije BiH od kojih se za “Trnovsko-hadžićki bataljon” i “Kijevsku četu” sa sigurnošću može reći da su bile dominantne na području Trnova, navodi se u Atlasu zločina nad Srbima u toku Odbrambeno-otadžbinskog rata.
Glavninu neprijateljskih snaga činile su grupe pripadnika Teritorijalne odbrane Trnovo, u sadejstvu sa pripadnicima MUP-a takozvane Republike BiH, odnosno pripadnicima Stanice javne bezbjednosti Trnovo i jedinicima HOS-a.
Svi oni su u zajednički koordinisanim akcijama počinili nezapamćen zločin prema civilnom stanovništvu srpske nacionalnosti koje je praktično istrijebljeno u Ledićima.
Iz izjava preživjelih svjedoka ovog zločina sa sigurnišću se može tvrditi da su muslimansko-hrvatske formacije nekoliko destina puta bile brojnije u odnosu na srpski narod koji se u tragičnom vremenskom periodu nalazio na svojim vjekovnim ognjištima i nije bio spreman za pružanje organizovanog otpora
