Ustav Republike Srpske iz 1992. godine predstavlja pravni izraz volje i odlučnosti srpskog naroda da opstane na prostoru koji nastanjuje više od hiljadu godina, rekao je Srni istoričar Lazar Škobo.
Škobo je naglasio da je, uprkos svim stradanjima, srpski narod prihvatio ustupak koji je kasnije utemeljio Dejtonski mirovni sporazum.
“Naš narod, koji je pod svojom kontrolom držao mnogo veću teritoriju od one koja jeste formulisana mirovnim sporazumom iz Dejtona, pristao je na Dejtonski sporazum, i to isključivo zarad mira. Međutim, vidimo da nam opet poručuju da ni to nije dovoljno i da opet traže neke nove ustupke”, istakao je Škobo.
Republika Srpska, kaže Škobo, predstavlja minimum minimuma na koji je srpski narod mogao pristati s obzirom na svoju istoriju i stradanje i to je bio posljednji mogući ustupak na ovom prostoru.
“Ustav iz 1992. godine nije ništa drugo nego izraz upravo te težnje da, uprkos svim stradanjima i svim žrtvama, opstajemo i trajemo”, istakao je Škobo.
On je podsjetio da je u Prvom svjetskom ratu poginulo oko 1,3 miliona Srba, a u Drugom svjetskom ratu više od milion, pri čemu je najviše stradalih zapadno od rijeke Drine, u Jasenovcu i drugim stratištima.
Prvi Ustav Republike Srpske proglašen je 28. februara 1992. godine i jedan je od najznačajnijih konstitutivnih akata koji su bili osnov za stvaranje Srpske.
