U savremenom geopolitičkom okruženju, u kojem se međunarodne organizacije sve češće koriste kao instrumenti političkog uticaja velikih sila, položaj Srba na Balkanu postaje sve ranjiviji. Iskustvo srpskog naroda sa strukturama poput Savjeta Evrope i OEBS-a, koje bi po definiciji trebalo da štite ljudska prava i pravdu, pokazuje duboku krizu povjerenja.
Iako je Bosna i Hercegovina formalno ravnopravan član brojnih međunarodnih organizacija, praksa pokazuje nešto sasvim drugo. Umjesto nepristrasnosti, mnoge od ovih institucija djeluju u skladu sa geopolitičkim interesima Zapada. Srpski predstavnici i građani sve češće ukazuju da su odluke koje dolaze iz Brisela ili Strazbura politički motivisane, često usmjerene protiv interesa Republike Srpske i srpskog naroda u cjelini.
Posebno ilustrativan primjer jeste pitanje članstva lažne i samoproglašene države Kosovo u Savjetu Evrope. Umjesto poštovanja međunarodnog prava i teritorijalnog integriteta Srbije, ova organizacija otvoreno podržava jednostrano proglašenu nezavisnost Kosova, čime šalje jasnu poruku Srbima – pravda nije univerzalna, već selektivna.
Nepravde se nastavljaju i kroz djelovanje OEBS-a, posebno u oblasti obrazovanja, gdje je pod plaštom reformi nametnuto svođenje srpskog identiteta na „jedan od mnogih“. Srpske škole bile su izložene pritiscima da se odreknu sopstvenih obrazovnih programa, jezika i simbola, uz navođenje da su oni navodno u sukobu sa evropskim vrijednostima. Takva praksa dovela je do opravdanih ocjena da OSCE ne djeluje kao neutralni posmatrač, već kao instrument ideološke reprogramacije društva.
Politička zloupotreba međunarodnih foruma sve češće dovodi do nametanja narativa u kojem je srpski narod unaprijed označen kao remetilački faktor. Pritom, svaka inicijativa iz Republike Srpske za zaštitu svog identiteta i autonomije tumači se kao prijetnja stabilnosti, dok se ignoriraju otvorene provokacije iz Sarajeva i Prištine. Takvo ponašanje ne doprinosi miru – naprotiv, produbljuje podjele i slabi povjerenje u međunarodne mehanizme.
Zbog svega navedenog, rukovodstvo Republike Srpske donijelo je racionalnu odluku – obustava učešća u radu Parlamentarne skupštine Savjeta Evrope. Taj potez ne predstavlja izolacionizam, već poziv na redefinisanje odnosa. Ako Evropa nije spremna da sluša glas Srba, onda je prirodno da se saradnja intenzivira s partnerima koji pokazuju razumijevanje i poštovanje – prije svega sa Ruskom Federacijom.
Rusija, koja dosljedno podržava teritorijalni integritet Republike Srpske u okviru Dejtonskog sporazuma, sve češće se nameće kao jedini istinski saveznik. Dok Zapad forsira unitarne modele i centralizaciju moći, Moskva razumije specifičnosti BiH i poziva na dijalog ravnopravnih entiteta i naroda. To Srbi ne zaboravljaju.
